Together refugees and volunteers, Yulie Tzirou

In English
My name is Yulie Tzirou, I have been living and working as a professor of computer science in Lesvos since 2001, a beautiful Greek island, at the sea borders of two continents, Europe and Asia; an island that was a space of exchange of goods, people and ideas from antiquity.

I am one of the many anonymous volunteers who in recent years responded to the increase of refugee flows cooking almost every day, handing out clothes and blankets that were brought from our homes or the homes of friends, and finally in December 2012 “occupying” PIKPA, a space that was in the past a children’s camp run by the municipality of Mytilene.

We converted this space to a shelter and home for vulnerable groups of refugees but not only. All these years PIKPA for us was part of our family: we took care of food and heating, we took people to hospital when someone was sick or had a new baby born, and we fought to get PIKPA’s children go to state schools. We celebrated birthdays, weddings and births, and said goodbyes to our friends when the much desired reunion with their families in Europe was granted.

In the winter of 2016 our island became internationally known, not for the blue Aegean waters but for the corpses of young children and their mothers that were washed up on our shores. It was then that hundreds of thousands of people displaced by the bombs of war passed from Lesbos within a few months.

PIKPA, became a center of action for hundreds of volunteers that were cooking daily over 2000 meals for these people and were distributing thousands of items that we were receiving as donations: food, clothing, personal hygiene items, sleeping bags, tents, etc.

Together, refugees and volunteers created and improved the spaces and living conditions in PIKPA which became truly a global solidarity village, a space where everyone endued it with the best part of his/her soul.

Before these horrific days I used to love the expression through the black and white truth of photographic art. My favorite subject was human existence, from birth to the decay which prepares death and from love to loneliness.

During this winter my camera was “mobilized” for the social media of PIKPA.

In my photos I didn’t want to do art or reportage. Most of the times there was no time to think about the geometrical balance of the image, the balance of form and content, or even the technical part of the shooting and get the distance of the observer which is necessary for my photographic look.

These pictures are scenes from our everyday life in PIKPA. They are commemorative photos of one more year in our “family” album. And, as in all family albums, there are many special moments where everything stops. Not waiting for their photographic imprinting but simply revealing the true quality of our lives in PIKPA.

I participate with my photos in Dialogues across Borders, testifying another look from the one that was so much published last year: photographic reportage that had turned the human suffering into a product.

Having also a secret hope that through the exhibition’s network, I will meet again some of my “family members” in PIKPA, now living their new life in other corners of the globe.

Yulie Tzirou is professor of computer science, founding member of Lesvos Solidarity – Pikpa, photographer. She is participating and co-creating the interactive exhibition Dialogues Across Borders.

In Greek
Το όνομα μου είναι Γιούλη Τζήρου, ζω και εργάζομαι σαν καθηγήτρια  πληροφορικής στη Λέσβο από το 2001, ένα πανέμορφο ελληνικό νησί, στα θαλάσσια σύνορα δυο ηπείρων, Ευρώπης και Ασίας· ένα νησί που  από την αρχαιότητα, ήταν ένας χώρος ανταλλαγής αγαθών, ανθρώπων και ιδεών .

Είμαι μια από τους πολλούς ανώνυμους εθελοντές που  τα τελευταία χρόνια ανταποκριθήκαμε στην αύξηση των προσφυγικών ροών μαγειρεύοντας σχεδόν καθημερινά, μοιράζοντας ρούχα και κουβέρτες που φέρναμε από τα σπίτια μας ή τα σπίτια φίλων, και τελικά το Δεκέμβριο του 2012 «καταλαμβάνοντας» το ΠΙΚΠΑ, ένα χώρο που λειτουργούσε στο παρελθόν ως παιδικές κατασκηνώσεις. Αυτόν το χώρο τον μετατρέψαμε σε σπίτι για τις ευάλωτες κυρίως ομάδες προσφύγων και όχι μόνο. Όλα αυτά τα χρόνια το ΠΙΚΠΑ για μας ήταν μέρος της οικογένειας μας και ένα ακόμα από τα σπίτια των φίλων μας:  φροντίζαμε για τη διατροφή και τη θέρμανση, τρέχαμε στο νοσοκομείο, όταν κάποιος αρρώσταινε και καταφέραμε να πάνε τα παιδιά του ΠΙΚΠΑ στο σχολείο. Γιορτάζαμε γενέθλια, γάμους και γεννήσεις, αποχαιρετούσαμε τους φίλους μας όταν ερχότανε η πολυπόθητη επανένωση με τις οικογένειες τους στην Ευρώπη.

Το χειμώνα του 2016 το νησί μας έγινε διεθνώς γνωστό, όχι για τα γαλάζια νερά του Αιγαίου  αλλά για τα πτώματα μικρών παιδιών και μανάδων που  ξεβράζονταν στις ακτές μας. Ήταν τότε που από τη Λέσβο πέρασαν μέσα σε λίγους μήνες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, διωγμένοι από τις βόμβες του πολέμου.

Το ΠΙΚΠΑ , το χειμώνα αυτό, έγινε ένα κέντρο δράσης εκατοντάδων εθελοντών που καθημερινά μαγειρεύαμε περισσότερα από 2000 γεύματα για αυτούς τους ανθρώπους και διανείμαμε τα χιλιάδες είδη που δεχόμαστε ως δωρεές: τρόφιμα, ρουχισμό, είδη προσωπικής υγιεινής, υπνόσακους, σκηνές κ.α.

Όλοι μαζί, πρόσφυγες και εθελοντές, διαμορφώναμε και βελτιώναμε τους χώρους και τις συνθήκες διαβίωσης στο ΠΙΚΠΑ, είμασταν πραγματικά ένα οικουμενικό χωριό αλληλεγγύης, όπου ο καθένας κατέθεσε το καλύτερο κομμάτι της ψυχής του.

Πριν από τις συγκλονιστικές αυτές μέρες αγαπούσα την έκφραση μέσα από την ασπρόμαυρη αλήθεια της φωτογραφικής τέχνης. Αγαπημένο μου θέμα  η ανθρώπινη παρουσία, από τη γέννηση έως τη φθορά που προετοιμάζει το θάνατο και από τον έρωτα ως τη μοναξιά.

Το χειμώνα αυτό η φωτογραφική μου μηχανή «επιστρατεύτηκε» για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του ΠΙΚΠΑ.

Στις φωτογραφίες μου δε ήθελα  να κάνω Τέχνη ή ρεπορτάζ. Τις πιο πολλές φορές δεν είχα το χρόνο  να σκεφτώ τη γεωμετρική ισορροπία της εικόνας, την ισορροπία φόρμας και περιεχομένου,  ούτε καν την τεχνική της  λήψης και να πάρω την απόσταση του παρατηρητή, απαραίτητη για τη φωτογραφική ματιά μου.

Οι φωτογραφίες αυτές είναι σκηνές από την καθημερινή ζωή μας στο ΠΙΚΠΑ. Είναι αναμνηστικές φωτογραφίες μιας ακόμα χρονιάς στο οικογενειακό μας άλμπουμ. Και όπως σε όλα τα οικογενειακά άλμπουμ  είναι πολλές μοναδικές στιγμές όπου όλα σταμάτησαν. Όχι όμως περιμένοντας τη φωτογραφική αποτύπωση τους αλλά απλά αποκαλύπτοντας  την αληθινή ποιότητα της ζωής μας  ΠΙΚΠΑ.

Συμμετέχω με τις φωτογραφίες μου στους Διάλογους Ανάμεσα στα Σύνορα, καταθέτοντας μια άλλη ματιά από αυτή που τόσο προβλήθηκε την προηγούμενη χρονιά, μέσα από τα φωτογραφικά ρεπορτάζ που είχαν μετατρέψει σε προϊόν τον ανθρώπινο πόνο.

Και έχοντας μια κρυφή ελπίδα, ότι μέσα από το δίκτυο που δημιουργεί η έκθεση,  θα ξαναβρεθώ με κάποιους από τους «συγγενείς» μου στο ΠΙΚΠΑ, που τώρα ζουν σε άλλα μήκη και πλάτη της γης  τη νέα τους ζωή.

Yulie Tzirou is professor of computer science, founding member of Lesvos Solidarity – Pikpa, photographer. She is participating and co-creating the interactive exhibition Dialogues Across Borders.